Kino Muranów

Kino Muranów zbudowane jest na ruinach dawnej żydowskiej dzielnicy Warszawy. Niesie w sobie warstwy pamięci – nieobecności, zniszczenia i odbudowy. Dla reżyserki to nie tylko kino, lecz przestrzeń, w której przeszłość i teraźniejszość współistnieją, a obrazy przechowują ślady istnień, których już nie ma. Osobistą nić z tym miejscem wyznacza rok 1961, gdy jej rodzice spotkali się tu przypadkowo – i to spotkanie stało się początkiem jej życia. Film porusza się między historią zbiorową a intymną pamięcią, pracując z materiałami archiwalnymi nie jako zamkniętymi dokumentami, lecz żywymi obrazami. Zamiast klasycznych wywiadów – głos autorki, przechodzącej między obserwacją a osobistą refleksją. Muranów staje się tu zarówno świadkiem, jak i bohaterem.