Renoir

Tokio, 1987 rok. Jedenastoletnia Fuki Okita mierzy się z chorobą nowotworową ojca i emocjonalną nieobecnością zapracowanej matki. Pozostawiona sama sobie dziewczynka ucieka w świat wyobraźni, który daje jej poczucie bezpieczeństwa i pozwala oswoić trudną rzeczywistość. Fuki fascynuje się hipnozą i telepatią, a jej bogaty świat wewnętrzny odróżnia ją od rówieśników. Epizodyczna narracja prowadzi widza przez codzienne doświadczenia bohaterki — od spacerów po mieście i wizyt w szpitalu, przez szkolne sytuacje, aż po niepokojące spotkanie z nieznajomym. Z tych fragmentów wyłania się subtelny, poruszający portret dorastania, w którym dziecięca wrażliwość zderza się z brutalnością świata dorosłych. Film Chie Hayakawa przywodzi na myśl twórczość Hirokazu Koreeda, choć utrzymany jest w bardziej poważnym tonie. To osobista i intymna opowieść inspirowana doświadczeniami reżyserki, której dzieciństwo naznaczone było chorobą i stratą. „Renoir” staje się refleksją nad wrażliwością, samotnością i próbą zrozumienia świata, który wymyka się dziecięcej logice.