Bez końca

Daniel nie słyszał, jak jego szesnastoletni syn Chris wymknął się z domu tamtego wczesnego ranka. Nie wiedział, co przyciągnęło go na most nad Wisłą w Warszawie – wie tylko, że to ostatnie miejsce, w którym go widziano. Kamera monitoringu uchwyciła go na moście, a potem, między kolejnymi obrotami obiektywu, chłopiec zniknął. Dwie możliwości: skoczył do rzeki albo zdołał odejść niezauważony. Od tamtej chwili Daniel i jego żona Agnieszka żyją zawieszeni między desperacką nadzieją a paraliżującym strachem. Niezdolny do biernego czekania na przełom w śledztwie, Daniel buduje własną łódź wyposażoną w kamery i drony i zaczyna samotnie przeczesywać nurt Wisły. Wkrótce zgłaszają się do niego inne rodziny – uwięzione w podobnym zawieszeniu. Długie, samotne godziny na wodzie stają się czasem rachunku sumienia, zmuszając go do zmierzenia się z życiem sprzed zniknięcia Chrisa.