Urodzona 7 lutego 1993 roku w Warszawie, Turkot ukończyła w 2018 roku Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Na dużym ekranie zadebiutowała u Wojciecha Smarzowskiego — w gorzkim, współczesnym Weselu (2021) oraz w Domu dobrym, gdzie stworzyła kreację, która nie pozostawiła krytyków i widzów obojętnymi. Za tę rolę otrzymała Orła w kategorii najlepsza główna rola kobieca, a jury Warszawskiego Festiwalu Filmowego przyznało jej — wraz z Tomaszem Schuchardem — nagrodę specjalną dla głównej obsady filmu.

W 2026 roku Turkot potwierdziła swoją pozycję, grając jedną z głównych ról w głośnym serialu Piekło kobiet. Jej aktorstwo wyróżnia autentyczność i bezpośredniość — cechy, które przyciągają uwagę reżyserów szukających odważnych, nieoczywistych kreacji.

Chopin, Chopin! Michała Kwiecińskiego to brawurowy, energetyczny portret 25-letniego Fryderyka Chopina pośród paryskich salonów i nocnych eskapad, film, który zamiast pomnika proponuje żywego człowieka, przykrywającego chorobę żartem i tworzącego największe dzieła przy wtórze towarzyskiego zgiełku. Sezony Michała Grzybowskiego to kameralna opowieść o małżeństwie aktorów zrealizowana w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu o rozpadzie związku, który rozgrywa się równolegle do trzech kolejnych premier: Piotrusia Pana, Domu lalki i Snu nocy letniej. Absurd, humor i ból w jednym.

Wśród dokumentów szczególnie bliskich regionowi Piernikarki Ryszarda Kruka, pierwszy film w całości poświęcony kobietom, które tworzą, badają i pielęgnują toruńskie tradycje piernikarskie: naukowczyniom, rzemieślniczkom, biznesmenkom i gospodyniom, których praca wpisuje się w starania o wpis na listę UNESCO. Trzy pieśni, Krzysztofa Nowickiego z Bydgoszczy, wyróżnione na 45. Festiwalu „Młodzi i film” w Koszalinie, to ciepły, uważny dokument o społecznym chórze, do którego umiejętność śpiewania nie jest potrzebna. Jest za to Laura, Kamil, Przemek i inni, szukający w śpiewie czegoś, czego nie mogli znaleźć gdzie indziej. Ślady głosów. Tereny nagrań Rafała Kołackiego Grzegorza Kaźmierskiego to portret artysty dźwiękowego, który przez sześć miesięcy towarzyszył bohaterowi podczas nagrań terenowych i pracy nad instalacjami film, w którym dźwięk staje się zapisem obecności, pamięci i relacji z miejscem. W Konkursie Polskim znalazła się również Droga rzadziej przemierzana Zuzanny Grabowskiej, komediodramat o dwóch przyjaciółkach, które po trzech latach milczenia jadą razem na pogrzeb i zamiast spokojnie dojechać, muszą zmierzyć się ze sobą nawzajem. Film powstał przy wsparciu Funduszu Filmowego Kujawy i Pomorze, co czyni go szczególnie bliskim tegorocznym obchodom. Należy również zwrócić uwagę na film Dobry chłopiec Jana Komasy. Film to międzynarodowa koprodukcja której partnerem był BellaTOFIFEST.

Sześć filmów, jeden region i dowód na to, że Kujawy i Pomorze mają własny, wyrazisty głos w polskim kinie.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

Tomasz Schuchardt urodził się w 1983 roku. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. Już na początku kariery zwrócił na siebie uwagę reżyserów, którzy dostrzegli w nim aktora o wyjątkowej charyzmie i sile wyrazu — intensywnego, skupionego, potrafiącego budować napięcie bez uciekania się do efektownych gestów.

Ważnym rozdziałem jego drogi artystycznej stała się wieloletnia współpraca z Marcinem Wroną. Zagrał m.in. w Chrzcie — mrocznym dramacie, w którym stworzył pierwszoplanową rolę docenioną nagrodą na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Za rolę w filmie Doppelgänger. Sobowtór w reż. Jana Holoubka, zdobył kolejną nagrodę w Gdyni za drugoplanową rolę męską, a także Orła w tej samej kategorii.

Szeroką publiczność podbił rolą w Jesteś Bogiem (2012) — biograficznym filmie Leszka Dawida o legendzie polskiego hip-hopu, Paktofonice. Kreacja przyniosła mu trzecią statuetkę gdyńskiego festiwalu, tym razem za drugoplanową rolę męską. Szczególne miejsce w dorobku Schuchardta zajmuje Dom dobry Wojciecha Smarzowskiego. Za główną rolę męską w tym filmie aktor otrzymał drugiego Orła. Na Warszawskim Festiwalu Filmowym jury przyznało mu wraz z Agatą Turkot nagrodę specjalną dla głównej obsady.

Schuchardt aktywnie obecny jest również w telewizji. Pojawił się w licznych popularnych serialach, m.in. w Heweliuszu, Breslau i Odwilży. Pracował z Małgorzatą Szumowską i Janem Komasą, a ostatnio można go było zobaczyć w filmie Ministranci Piotra Domalewskiego. Jego kariera łączy ambitne kino artystyczne z szeroką obecnością w produkcjach docierających do masowej widowni, co czyni z niego jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów swojego pokolenia.

Nastassja Kinski, urodzona jako Nastassja Nina Nakszynski, przyszła na świat 24 stycznia 1961 roku w Berlinie. Kręciła filmy w Niemczech, Francji i Stanach Zjednoczonych, współpracując z reżyserami takimi jak Wim Wenders, Wolfgang Petersen, Roman Polański czy Francis Ford Coppola.

Na ekranie zadebiutowała jako nastolatka w Fałszywym ruchu (Falsche Bewegung) Wima Wendersa (1975) — rola ta już wtedy zapowiadała magnetyczną obecność ekranową, która miała stać się znakiem rozpoznawczym jej kariery. Międzynarodowy przełom przyniosła jej Tess (1979) w reżyserii Romana Polańskiego, ekranizacja powieści Thomasa Hardy’ego, która spotkała się z szerokim uznaniem krytyków i przyniosła aktorce Złoty Glob, ugruntowując jej pozycję jednej z najbardziej obiecujących młodych aktorek światowego kina.

Lata 80. to pasmo znakomitych ról u jednych z najważniejszych reżyserów epoki. Zagrała w Ten od serca (One from the Heart) Francisa Forda Coppoli (1982) oraz w nasyconej atmosferą reinterpretacji horroru Ludzie-koty (Cat People) Paula Schradera (1982), zanim stworzyła jedną z najważniejszych kreacji w swojej karierze jako Jane w Paryż, Teksas (Paris, Texas) Wima Wendersa (1984) — filmie nagrodzonym Złotą Palmą w Cannes i powszechnie uznawanym za jedno z kluczowych dzieł współczesnego kina. W tym samym roku wystąpiła w Kochankach Marii (Maria’s Lovers) Andrieja Konczałowskiego, Hotelu New Hampshire Tony’ego Richardsona oraz Niewiernie twój (Unfaithfully Yours) Howarda Zieffa, pokazując wszechstronność zarówno w dramacie, jak i komedii. Kontynuowała współpracę z cenionymi europejskimi reżyserami, m.in. z Peterem Schamonim przy Symfonii wiosennej (Frühlingssinfonie) (1983) oraz Hugh Hudsonem przy epickiej Rewolucji (1985).

W kolejnych latach Kinski prowadziła bogatą i różnorodną karierę, pojawiając się w Wiosennych wodach (Torrents of Spring) Jerzego Skolimowskiego (1989) oraz Krysztale czy popiele, ogniu czy wietrze, byle to była miłość Liny Wertmüller (1989), a także w Poniżonych i skrzywdzonych Andrieja Eszpaja (1991) i La Bionda Sergia Rubiniego (1992). Ponownie spotkała się z Wimem Wendersem na planie Tak daleko, tak blisko! (1993), cenionej kontynuacji Nieba nad Berlinem, co dodatkowo potwierdziło jej status jednej z jego kluczowych aktorek.

W latach 90. i 2000. Kinski wciąż podejmowała się różnorodnych ról w wielu gatunkach i na różnych kontynentach — od Romansu na jedną noc (One Night Stand) Mike’a Figgisa (1997) i Twoich przyjaciół i sąsiadów (Your Friends & Neighbors) Neila LaBute’a (1998), po Zaginionego syna (The Lost Son) Chrisa Mengesa (1999) oraz Roszczenie (The Claim) Michaela Winterbottoma (2000). Wcieliła się w postać pani de Tourvel w telewizyjnej adaptacji Niebezpiecznych związków Josée Dayan (2003) i wystąpiła w enigmatycznym Inland Empire Davida Lyncha (2006). Do jej nowszych projektów należą The Nightshift Belongs to the Stars Edoardo Ponti (2014), HSP Nancy Mac Granaky-Quaye (2021), Police Gabriela Aghiona (2021) oraz Cisi Trabanci (Die stillen Trabanten) Thomasa Stubera (2022).

Na przestrzeni swojej kariery Kinski została uhonorowana Złotym Globem, Niemiecką Nagrodą Filmową (Deutscher Filmpreis) oraz nagrodą Bambi — wyróżnieniami, które odzwierciedlają zarówno jej trwałą międzynarodową pozycję, jak i głębokie związki z niemieckim kinem. Znana z umiejętności swobodnego poruszania się między europejskim kinem autorskim a mainstreamowymi produkcjami międzynarodowymi, Nastassja Kinski pozostaje jedną z najbardziej niepowtarzalnych i szanowanych aktorek swojego pokolenia.

Łukasz Simlat urodził się 11 grudnia 1977 roku w Sosnowcu. Studiował na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Od początku kariery konsekwentnie obecny na scenach teatralnych, przed kamerą filmową i w produkcjach telewizyjnych — ta aktywność czyni z niego jednego z najbardziej wszechstronnych polskich aktorów swojego pokolenia.

Wśród jego najważniejszych ról filmowych wyróżniają się: Adaś w Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006) Marka Koterskiego, rola w Vinci Juliusza Machulskiego, Statyści Michała Kwiecińskiego oraz Kochankowie z Marony Izabeli Cywińskiej. W późniejszych latach zagrał m.in. w Broad Peak Leszka Dawida, Sonacie Bartosza Blaschke oraz w Kosie Pawła Maślony. Simlat pracował z wieloma wybitnymi reżyserami i reżyserkami m.in. z Małgorzatą Szumowską, Agnieszką Smoczyńską czy Kasią Adamik, potwierdzając swoją pozycję aktora chętnie obsadzanego przez twórców stawiających na psychologiczną głębię i nieoczywiste narracje.

W Zjednoczonych stanach miłości (2016) Tomasza Wasilewskiego, filmie, który na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie zdobył nagrodę za scenariusz,  Simlat stworzył jedną z najbardziej docenionych kreacji w swojej karierze. Rola przyniosła mu nagrodę za najlepszą drugoplanową rolę męską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Rok później powtórzył ten sukces, zdobywając tę samą nagrodę za rolę w filmie Amok (2017) — jako jeden z nielicznych aktorów nagrodzony na gdyńskim festiwalu dwa lata z rzędu w tej samej kategorii. Za rolę w Bożym ciele (2019) Jana Komasy, filmie nominowanym do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, otrzymał Orła w kategorii najlepsza drugoplanowa rola męska.

Simlat jest aktorem, który świadomie unika efektownych skrótów na rzecz rzetelnej pracy nad każdą rolą. Jego gra, skupiona, precyzyjna, pozbawiona fałszywych tonów, sprawia, że jest obecny w najbardziej wymagających projektach polskiego kina od ponad dwóch dekad.

Bogusław Linda jest jednym z najważniejszych aktorów współczesnego kina. Urodził się w Toruniu, ukończył  Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie, ma na swoim koncie role, które weszły do kanonu polskiej kinematografii.

Na początku swojej drogi zawodowej przez dwa sezony występował w Starym Teatrze w Krakowie. W latach 1977-1981 należał do zespołu wrocławskiego Teatru Polskiego, później był zaangażowany w warszawskich teatrach Współczesnym i Studio.
W latach 1977-1981 prowadził zajęcia we wrocławskiej filii PWST w Krakowie.

Debiutował w 1973 roku epizodem w serialu telewizyjnym „Czarne chmury”, gdzie zagrał halabardnika. Debiutem kinowym Lindy była rola w polsko-norweskim filmie Haakona Sandøy’a pt. „Dagny” z 1976 roku. Film to historia o burzliwych losach miłości Stanisława Przybyszewskiego i Dagny Przybyszewskiej oraz Augusta Strindberga i Edvarda Muncha, a Linda wystąpił jako Sierosławski, przyjaciel Przybyszewskiego.

Koniec lat 70 tych i początek lat 80. to pasmo znakomitych ról, w najbardziej znaczących filmach polskiej kinematografii. Występował wtedy u najlepszych polskich reżyserów m.in.: u Andrzeja Wajdy w „Człowieku z żelaza”, u Wojciecha Marczewskiego w „Dreszczach”, u Janusza Zaorskiego w „Matce Królów”, u Agnieszki Holland w „Kobiecie samotnej” i u Krzysztofa Kieślowskiego w „Przypadku”. Tymi rolami Bogusław Linda zapisał się w powszechnej świadomości jako aktor kreujący bohaterów naznaczonych problemami egzystencjalnymi, dokonujących ważnych, życiowych wyborów, zmagających się z trudną rzeczywistością.

W roku 1987 zagrał u Jacka Bromskiego w „Zabij mnie, glino”, główną rolę bezlitosnego gangstera i mordercy Jerzego Malika. W tym samym roku u Filipa Bajona w „Magnacie” wykreował rolę Bolka von Teuss, nagrodzoną Złotymi Lwami podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Do Kieślowskiego powrócił rok później, grając w „Dekalogu 7” („Nie kradnij”).

Ma początku lat 90. dokonała się swoista volta w karierze aktora. Występy w filmach „Kroll” (1991), „Psy” (1992) i „Psy II: Ostatnia krew” (1994) Władysława Pasikowskiego zdecydowały o diametralnej zmianie wizerunku aktora – stał się dzięki nim tzw. „twardzielem polskiego kina”. Filmem, który zakończył współpracę aktora z reżyserem był wyprodukowany w 2025 roku „Zamach na papieża”.

Jednocześnie w tym samym czasie występował w wielu autorskich produkcjach,
m.in. w filmie „Wszystko co najważniejsze” Roberta Glińskiego (1992), „Jańcio Wodnik” Jana Jakuba Kolskiego (1993), w kontrowersyjnej „Szamance” Andrzeja Żuławskiego (1996) i w „Szczęśliwego Nowego Jorku” Janusza Zaorskiego (1997) oraz w czesko-słowacko-polsko-francuskiej produkcji „Zabić Sekala”, dramacie wojennym z 1998 roku w reżyserii Vladimíra Michálka.

Stworzył też wyjątkowe kreacje aktorskie w ekranizacjach literatury jako ksiądz Robak w „Panu Tadeuszu” Andrzeja Wajdy (1999) czy jako Petroniusz w „Quo Vadis” Jerzego Kawalerowicza (2001). W 2011 roku wystąpił w superprodukcji wojennej Jerzego Hoffmana „Bitwa Warszawska 1920”.

W 1988 roku Bogusław Linda stanął za kamerą jako reżyser, debiutując futurystycznym filmem pt. „Koniec”. W 1990 roku nakręcił obyczajowe „Seszele” ze Zbigniewem Zamachowskim i Tadeuszem Szymkowem. W 2000 wyreżyserował komedię sensacyjną „Sezon na leszcza”, w którym zagrał jednocześnie główna rolę. Kolejny swój film wyreżyserował w roku 2006 – „Jasne błękitne okna”. Wielkim powrotem Lindy – aktora do kina światowego formatu jest rola Władysława Strzemińskiego w „Powidokach” – ostatnim filmie Andrzeja Wajdy (2016).

Ostatnio pojawił się na wielkim ekranie w najnowszym filmie Łukasza Palkowskiego „Pojedynek”, który zostanie pokazany podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego BellaTOFIFEST i będzie walczył o statuetkę Złotego Anioła w konkursie From Poland.

Tegoroczny konkurs przynosi przekrój przez całe spektrum polskiego kina – od wielkich nazwisk po debiuty, od dramatu przez komedię po eksperyment formalny, od intymnych opowieści po historyczne epiki.

Ministranci Piotra Domalewskiego – tegoroczny laureat Złotych Lwów, Nagrody Publiczności i Nagrody za Scenariusz FPFF w Gdyni, to historia nastoletnich ministrantów, którzy biorą sprawy moralne w swoje ręce, zakładają podsłuch w konfesjonale i stają się osiedlowymi sędziami. Tuż obok Dom dobry Wojciecha Smarzowskiego – wielokrotny laureat Orłów, w tym za najlepszy film i reżyserię – przejmująca, chirurgicznie precyzyjna historia o przemocy domowej i mechanizmach, które ją podtrzymują.

Historię i pamięć eksplorują dwa bardzo różne filmy. Zima pod znakiem wrony Kasi Adamik to surrealistyczny dramat historyczny osadzony w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku, widziany oczami brytyjskiej profesor psychiatrii uwięzionej w Warszawie przez stan wojenny – koprodukcja z Luksemburgiem i Wielką Brytanią, z Lesley Ann Manville w roli głównej. Pojedynek Łukasza Palkowskiego – twórcy nagrodzonych Bogów – przenosi z kolei widza do obozu jenieckiego roku 1939, gdzie ambitny agent sowiecki próbuje złamać opór młodego, sławnego pianisty; w obsadzie m.in. Aidan Gillen, Bogusław Linda i Tomasz Kot.

W sekcji dokumentalnej na szczególną uwagę zasługuje Bez końca Michała Marczaka – laureat Złotego Aleksandra w Salonikach, prezentowany na Sundance i True/False. Ojciec zaginionego nastolatka buduje łódź i samotnie przeczesuje Wisłę w poszukiwaniu syna. Z tej podróży po wodzie wyłania się film o granicach nadziei i o tym, czego nie daje się przepłynąć. Dokumentalny humor i ciepło reprezentuje natomiast Kandydaci śmierci Macieja Cuske – portret grupy przyjaciół, którzy od piętnastu lat spędzają wakacje, kręcąc amatorskie horrory w malowniczych zakątkach Polski, i przy okazji rozmawiają o wszystkim, co w życiu ważne.

Polskie debiuty w tym roku są wyjątkowo mocne. Klarnet Toli Jasionowskiej to czuła opowieść o poszukiwaniu tożsamości, osadzona w dzikich krajobrazach przesmyku suwalskiego, z nutą realizmu magicznego i muzyką Orkiestry Klezmerskiej z Sejn. Godej do mie Roberta Talarczyka, dyrektora Teatru Śląskiego, to psychologiczny dramat o małżeństwie po stracie dziecka, w którym Śląsk staje się równorzędnym bohaterem i językiem porozumienia. Arek. Mama. Panorama Mikołaja Janika to komediowy dokument o artyście w kryzysie twórczym, który wyrusza w Tatry tropem zaginionej 130 lat temu największej panoramy w historii Polski i wciąż odbiera telefony od mamy. Północ-Południe Sebastiana Pańczyka to hybrydowa forma łącząca musical z dokumentem, w której Quebonafide opowiada o swojej walce z chorobą afektywną dwubiegunową.

Dopełnieniem sekcji są filmy wyróżnione na krajowych i zagranicznych festiwalach: Brat Macieja Sobieszczańskiego – dramat o czternastoletnim judoku balansującym między sportem, bratem i rozsypującą się rodziną, nagrodzony za debiut aktorski w Gdyni i przez publiczność w Trieście; LARP. Miłość, trolle i inne questy Kordiana Kądzieli – lekka, trafna historia o nastolatku, który w grach fabularnych szuka tego, czego nie może znaleźć w szkole ani w domu, uhonorowana nagrodą Jury Młodzieżowego FPFF; oraz Człowiek do wszystkiego Wilhelma i Anki Sasnal – eksperyment formalny o anonimowości i egzystencjalnym zawieszeniu, prezentowany w Rotterdamie, Londynie i Nowym Jorku.

Konkurs zamykają dwie komedie drogi: Wielka Warszawska Bartłomieja Ignaciuka – historia młodego dżokeja wchodzącego w skorumpowany świat wyścigów konnych na progu transformacji ustrojowej, z Tomaszem Ziętkiem i Tomaszem Kotem; oraz Droga rzadziej przemierzana Zuzanny Grabowskiej – lekki komediodramat o dwóch przyjaciółkach, które po trzech latach milczenia jadą razem na pogrzeb i zamiast dojechać spokojnie, muszą zmierzyć się ze sobą nawzajem.

Franz Kafka Agnieszki Holland – długo oczekiwana czechosłowacko-polska koprodukcja o pisarzu, którego lęki i dylematy brzmią zaskakująco współcześnie – pojawia się w sekcji jako tytuł specjalny, domykając konkurs portretem wrażliwości ponadczasowej.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

Tegoroczny program MUST SEE MUST BE rozciąga się od Tokio po Madrid, od Kabulu po paryskie przedmieścia.To programowa kondensacja najważniejszych odkryć i perełek ostatniego sezonu festiwalowego – filmów wyróżniających się oryginalnością tematyczną, odwagą wizualną i wybitnymi kreacjami aktorskimi, prezentowanych w Polsce po raz pierwszy lub niemal po raz pierwszy.

Chie Hayakawa w Renoir, filmie z konkursu głównego w Cannes, powraca do własnego dzieciństwa w Tokio z 1987 roku, gdzie jedenastolatka oswaja chorobę ojca i samotność przez pryzmat hipnozy i wyobraźni. Naomi Kawase w Yakushima’s Illusion splata opowieść o miłości i zaginięciu z etycznym wymiarem transplantologii. Vicky Krieps gra Francuzkę w Kobe, która każdego dnia prowadzi wyścig z czasem o życie dziecka.

Heysel 85 Teodory Any Mihai przenosi widza na stadion w Brukseli tuż przed katastrofą maja 1985 roku i bezlitośnie rekonstruuje mechanizm tragicznych decyzji. No Good Man Shahrbanoo Sadat, otwarcie tegorocznego Berlinale, rozgrywa się w Kabulu w ostatnich tygodniach przed powrotem talibów. To opowieść o operatorce kamer afgańskiej telewizji, która nie wierzy już w dobrych mężczyzn, i o tym, co się dzieje, gdy jej przekonanie zaczyna się chwiać. Dyrygent Ondřeja Provazníka, triumfator Czeskich Lwów 2026, to inspirowany prawdziwymi wydarzeniami obraz trzynastolatki przyjętej do prestiżowego chóru i ceny, jaką przychodzi jej zapłacić za wyróżnienie.

Dragonfly Paula Andrew Williamsa, laureata BAFTA, to poruszająca historia dwóch kobiet – emerytki zapomnianej przez rodzinę i jej młodszej sąsiadki – w której narastające napięcia prowadzą do wstrząsających konsekwencji, a Brenda Blethyn i Andrea Riseborough grają role życia. Sleepless City Guillermo Galoe, debiut z Semaine de la Critique w Cannes, zabiera nas do największego nielegalnego osiedla w Europie na obrzeżach Madrytu, gdzie romski nastolatek Toni musi zdecydować, czego się wyrzec, by chronić dziadka. Ablaze Thomasa Kruithofа stawia pytanie, czy miłość przetrwa polityczne zaangażowanie. W filmie Virginie Efira gra aktywistkę, której przekonania stopniowo pochłaniają wszystko, co miała.

Quentin Dupieux w Wypadku fortepianowym, ze swoją zwykłą bezkompromisową przewrotnością – rozlicza się ze współczesną kulturą internetowej sławy. Adèle Exarchopoulos jako kontrowersyjna gwiazda mediów społecznościowych, która po wypadku z fortepianem chowa się w górach i wpada w ręce bezwzględnej dziennikarki, to jeden z najbardziej szalonych obrazów sezonu. Duet Olivier Nakache i Éric Toledano, twórcy Nietykalnych, w Just an Illusion cofają się do paryskich przedmieść roku 1985, by z czułością i humorem opowiedzieć o prawie trzynastoletnim chłopcu zawieszonym między dzieciństwem a dorosłością.

Krótka historia o miłości Ludoviki Rampoldi to debiut reżyserski scenarzystki Gomory, w którym romans bez zobowiązań przeradza się w niepokojącą obsesję. Hot Water, syryjsko-amerykańskiego reżysera Ramziego Bashoura, to liryczna roadmovie przez rozległe krajobrazy Ameryki. Nastolatek i jego libańska matka jadą na Zachód z tobołem nieuporządkowanych tożsamości. A Dump of Untitled Pieces tureckiego reżysera Melika Kuru to komediowo-gorzka wyprawa przez pogrążony w kryzysie stambulski rynek sztuki, z młodą fotografką i jej nieporadnym współlokatorem w centrum.

Mile End Kicks Chandler Levack to rozegrana w Montrealu roku 2011 komedia o krytyczce muzycznej, która przyjeżdża napisać książkę o Alanis Morissette, a zamiast tego zostaje menedżerką prasową indie rockowego zespołu i wplątuje się w dwa romanse jednocześnie. Wreszcie Last Night I Conquered the City of Thebes Gabriela Azorína, Grand Prix festiwalu Belfort Entrevues, bada emocjonalną intymność między mężczyznami w dwóch odległych epokach, łącząc starożytne łaźnie w Galicji z teraźniejszością w jednej, nieprzerwanej przestrzeni. O czym sobie nie mówimy Gabrielego Muccina, to z kolei film gdzie letni wyjazd dwóch włoskich par do Tangeru odsłania wszystko, czego żadne z nich nie potrafiło powiedzieć na głos.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

Twórczość Wajdy – laureata honorowego Oscara i Złotej Palmy w Cannes, współtwórcy Polskiej Szkoły Filmowej – kojarzona jest przede wszystkim z wielką historią i politycznym zaangażowaniem. Tymczasem w jego filmografii odnaleźć można nurt równie konsekwentny, choć subtelniejszy: intymny, zmysłowy i psychologicznie przenikliwy portret kobiecości uwikłanej w miłość, czas i stratę.

Przegląd otwiera Polowanie na muchy (1969) – satyryczna i nieoczywista w dorobku reżysera opowieść o mężczyźnie zdominowanym przez kobiety modliszki, nakręcona z ironicznym dystansem do środowisk artystycznych. Rok później powstała Brzezina (1970) – zmysłowa adaptacja prozy Jarosława Iwaszkiewicza, w której związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia, a egzystencjalne napięcia wybrzmiewa wobec natury i malarstwa Jacka Malczewskiego.

Do Iwaszkiewicza Wajda powrócił w Pannach z Wilka (1979) – jednym z najbardziej melancholijnych filmów w swojej karierze, nominowanym do Oscara za najlepszy film obcojęzyczny. Nostalgiczna opowieść o powrocie, przemijaniu i niemożności odbudowania tego, co minęło, zachwyca stroną wizualną i muzyką Karola Szymanowskiego. Pomiędzy tymi dziełami znalazło się miejsce na Człowieka z marmuru (1976) – film, którego scenariusz czekał dwanaście lat na realizację, a którego bohaterką jest młoda, bezkompromisowa reżyserka Agnieszka, demaskująca mechanizmy komunistycznego systemu.

Przegląd dopełniają trzy filmy z różnych dekad: epicka adaptacja Pana Tadeusza (1999) z muzyką Wojciecha Kilara, rozpisana na głosy polskich gwiazd; Tatarak (2009) – wyjątkowe dzieło splątane z osobistym doświadczeniem Krystyny Jandy, gdzie fikcja i rzeczywistość przenikają się w refleksji nad śmiercią; oraz Wałęsa. Człowiek z nadziei (2013), zamykający trylogię robotniczą i przywracający pamięć o drodze do polskiej wolności.

Razem tworzą portret kina, które nigdy nie było wyłącznie historyczne ani wyłącznie intymne, lecz zawsze głęboko ludzkie.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

With Hasan in Gaza Kamala Aljafari to film zbudowany z trzech kaset MiniDV nakręconych w Gazie w 2001 roku i odnalezionych wiele lat później. Podróż z północy na południe Gazy z lokalnym przewodnikiem, którego los dziś pozostaje nieznany, staje się medytacją o tym, czego już nie ma – laureat nagrody Europa Cinemas Label w Locarno i wielokrotnie nagradzany na festiwalach dokumentalnych na całym świecie. Blisko niego sytuuje się Lis i różowy księżyc – koprodukcja irańsko-duńska powstała w całości zdalnie: przez pięć lat szesnastoletnia Soraya, afgańska artystka uwięziona w Iranie, filmowała się telefonem, próbując wydostać się do matki w Austrii. Z tych nagrań, rysunków i surrealistycznych animacji Mehrdad Oskouei stworzył intymny, przejmujący autoportret kobiety, która mimo wszystko nie rezygnuje z twórczości ani z wolności.

Z ciemności traumy pokoleniowej wyrasta Safe Exit egipskiego reżysera Mohammeda Hammada – psychologiczny thriller o młodych ludzi, których rodzice zginęli w falach religijnej przemocy w świecie arabskim; teraz, jako dwudziestolatkowie, mierzą się z ciężarem, który odziedziczyli. Z kolei Yunan Ameera Fakhera Eldina – nominowany do Złotego Niedźwiedzia w Berlinie – przenosi widza na odległą wyspę na Morzu Północnym, gdzie mężczyzna prześladowany przez tajemniczą historię swojej chorej matki próbuje zerwać z życiem. Natura i milczące gesty obcych ludzi stopniowo zmieniają bieg jego losu w filmie, który z powściągliwą siłą mówi o tym, jak krucha i jak odporna potrafi być ludzka wola istnienia.

Cztery filmy, cztery punkty na mapie świata, jedna wspólna wrażliwość – na tych, których perspektywy rzadko trafiają na ekran.

Tegoroczne pasmo otwiera film To był zwykły przypadek – laureat Złotej Palmy w Cannes w reżyserii Jafara Panahiego. To przejmująca opowieść o granicy między pamięcią a zemstą, sprawiedliwością a wątpliwością, osadzona w realiach Iranu i nakręcona z niezwykłą siłą moralnego napięcia. Zaprezentujemy też równie głośny Głos Hind Rajab w reżyserii Kaouther Ben Hani, zwycięzcę Srebrnego Lwa w Wenecji i jednego z najważniejszych filmów ostatnich lat, opowiadający o wydarzeniach w Strefie Gazy.

Przekrój sekcji jest bardzo szeroki.. Grzesznicy Ryana Cooglera, czterokrotny laureat Oscara, w tym za najlepszego aktora (Michael B. Jordan) i najlepszy scenariusz – to kino gatunkowe w najlepszym wydaniu, które łączy widowiskowość z głęboką refleksją nad historią i tożsamością. Z kolei Obcy François Ozona to niezwykle aktualna, czarno-biała adaptacja powieści Camusa, nagrodzona Cezarem i doceniona przez Europejskie Nagrody Filmowe. Mektoub, My Love: Canto Due Abdellatifa Kechiche’a, twórcy Życia Adeli, przynosi kolejny rozdział jego zmysłowej, obserwacyjnej narracji o ludzkich pragnieniach i kapryśnym losie.

Wśród filmów, które wyróżniły się na festiwalach przede wszystkim siłą aktorską i emocjonalną, znalazła się Młodsza siostra Hafsi Herzi, uhonorowana w Cannes nagrodą za najlepszą aktorkę (Nadia Melliti). To subtelny portret młodej kobiety balansującej między rodziną a rodzącym się w niej poczuciem tożsamości. A Second Life Laurenta Slamy rozgrywa się z kolei podczas paryskich igrzysk olimpijskich i opowiada o rzadkiej chwili porozumienia między dwojgiem zupełnie różnych ludzi.

Sekcja nie stroni też od kina, które bawi i wzrusza. Homo Sapiens? argentyńskiego duetu Cohn & Duprat to błyskotliwa, wielowymiarowa satyra na współczesnego człowieka. Takie jest życie Riccarda Milaniego to pokrzepiający komediodramat z Sardynii, opowiadający o oporze przeciw deweloperskiej machinie. 500 mil Morgana Matthewsa to ciepły, poruszający film drogi o dwóch braciach uciekających przed rozpadem rodziny. Everyone’s Sorry Nowadays to belgijsko-holendersko-niemiecka koprodukcja opowiadająca o trzynastoletniej Biandce, która czuje się niewidzialna – dla matki skupionej na chorym bracie, dla ojca i jego nowej partnerki. Gdy w jej domu pojawia się ukochana aktorka i ikona Billie King, wyobraźnia dziewczynki zaczyna mieszać się z rzeczywistością. To subtelna, pełna wyobraźni adaptacja cenionej powieści Barta Moeyaerta o dorastaniu, marzeniach i potrzebie przynależności. Tajny agent to brazylijski film osadzony w Recife lat 70., podczas karnawału. W tle brutalnej wojskowej dyktatury uczciwy Marcelo zostaje wciągnięty w sieć politycznych i kryminalnych intryg, a każdy kolejny krok może kosztować go życie. Brawurowy hołd dla kina Leone, Scorsesego i Coppoli – łączący epicki rozmach z humorem, seksapilem i grozą. Arek.Mama.Panorama to polska komedia dokumentalna, w której Arek Pasożyt – przygnieciony kryzysem twórczym i nieodłącznymi telefonami nadopiekuńczej mamy – wyrusza w Tatry na tropie Panoramy Tatr, największego obrazu w historii Polski, zaginionego 130 lat temu. Film o poszukiwaniu natchnienia, które okazuje się też drogą do uzdrowienia siebie i relacji z rodziną.

Dopełnieniem sekcji są filmy bardziej kameralne, ale nie mniej ważne. Kino Muranów Olgi Prud’homme Farges to esej o pamięci osadzonej w konkretnym miejscu i jednocześnie dokument łączący historię żydowskiej Warszawy z osobistą narracją reżyserki. Las Joanny Zastróżnej to surrealistyczny, oniryczny debiut pełnometrażowy, który buduje własny, bezkompromisowy język filmowy. Light Pillar chińskiego reżysera Xu Zao przenosi widzów w zimową, postkinematograficzną przyszłość, gdzie wirtualna rzeczywistość i rozpadające się studio filmowe stają się przestrzenią do poetyckiej melancholii. Milk Teeth Mihaia Mincana to film osadzony w Rumunii roku 1989, opowiadający o dziesięciolatce i stracie, z którą musi nauczyć się żyć. Najlepsza owsianka na świecie to brytyjsko-australijski dokument rozgrywający się w sennej szkockiej wiosce Carrbridge, która raz w roku budzi się do życia podczas Mistrzostw Świata w Gotowaniu Owsianki. Przepis wydaje się banalny – płatki owsiane, sól i woda – lecz za zaciętą rywalizacją kryje się coś więcej: charyzmatyczny organizator zbliżający się do emerytury, miejscowy z ostatnią szansą na trofeum i nowe pokolenie zawodników z własnymi sekretnymi technikami. Ciepła i pełna humoru opowieść o tradycji, lokalnym dziedzictwie i wspólnocie.

Forum to sekcja dla widzów, którzy chcą być na bieżąco i tych, którym nadarza się szansa, by wreszcie zobaczyć to, o czym rozmawia cały filmowy świat.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

Cinema Paradiso Giuseppe Tornatore – laureat Oscara, hymn na cześć kina i dzieciństwa – opowiada o chłopcu, kinooperatorze i taśmie złożonej ze wszystkich scen, które kiedyś kazano wyciąć. Kiedy Harry poznał Sally Roba Reinera to klasyczna komedia romantyczna, która po blisko czterech dekadach wciąż zadaje to samo pytanie: czy między kobietą a mężczyzną możliwa jest czysta przyjaźń? Piękny umysł Rona Howarda (cztery Oscary, w tym za najlepszy film i reżyserię) to wstrząsający portret genialnego matematyka Johna Nasha i jego walki ze schizofrenią. La Grazia Paolo Sorrentino przynosi najnowsze dzieło twórcy Wielkiego piękna: prezydent u schyłku kadencji staje przed pytaniem, które zbrodnie zasługują na wybaczenie i odkrywa, że nie zna odpowiedzi tak dobrze, jak myślał.

Kino pod gwiazdami stawia na jeden, szczególny tytuł wieczoru: Pokój z widokiem Jamesa Ivory’ego to klasyczna adaptacja E.M. Forstera z Heleną Bonham Carter, Maggie Smith i Danielem Day-Lewisem. Kameralna, ironiczna historia młodej Angielki, która we Florencji odkrywa, że miłość nie zna konwenansów. Idealna na letni wieczór.

Kino na Podmurnej to miejsce dla Fortepianu Jane Campion – laureatki Złotej Palmy w Cannes i trzech Oscarów. Nowa Zelandia, XIX wiek, niema Szkotka, jej fortepian i trójkąt namiętności, który rozgrywa się między milczeniem a muzyką. Jedno z najważniejszych dzieł kina kobiecego, które wciąż zachwyca swoją siłą wizualną i emocjonalną.

Kino w Muzeum Etnograficznym to dwie noce z filmami, które budują napięcie powoli, cierpliwie i z rozmysłem, zanim cokolwiek się wydarzy, już czujemy, że coś jest nie tak. Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii Roberta Eggersa to debiut reżysera, który stał się jednym z najważniejszych twórców współczesnego kina gatunkowego. XVII-wieczna Nowa Anglia, rodzina wygnana z kolonii, mroczny las i narastający strach, który nie potrzebuje efektów specjalnych, wystarczy mu cisza, wiatr i dziecko, które zniknęło. Omen Richarda Donnera to z kolei klasyk gatunku w najpełniejszym znaczeniu tego słowa: historia dyplomaty, który nieświadomie adoptuje potomka Szatana, od prawie pięciu dekad pozostaje wzorcem tego, jak budować gruzę z pozorów normalności i muzyki Jerzego Goldsmitha, która wchodzi pod skórę na długo po seansie.

Muzeum Etnograficzne, z jego zbiorami, historią i atmosferą, staje się na te wieczory czymś więcej niż tłem. Właściwym miejscem dla historii o tym, co czai się za granicą codzienności.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

Sekcja ON AIR od lat wyławia głosy, które dopiero zaczynają brzmieć pełną mocą i pokazuje je, zanim świat zdąży je okrzyknąć odkryciami. Tegoroczny program to podróż przez niemal wszystkie kontynenty i przez całe spektrum ludzkich doświadczeń, a zarazem dwanaście różnych odpowiedzi na to samo pytanie: co znaczy powiedzieć coś, czego jeszcze nie powiedziano?

Lucía Aleñar Iglesias zabiera nas na Majorkę, gdzie żałoba po stracie babci przeradza się w nawiedzającą medytację o pamięci i duchowym dziedzictwie (Forastera). Shahad Ameen prowadzi przez stare szlaki pielgrzymów Arabii Saudyjskiej, gdzie dwunastolatka Janna szuka zaginionej siostry i odkrywa rodzinne tajemnice skrywane od pokoleń (Hijra). Z Meksyku lat 80. przychodzi intymna opowieść Mayry Hermosillo o ośmioletniej Robercie, która patrzy, jak siedem kobiet walczy o ocalenie domu i własnej godności (Vanilla). Sophy Romvari zaciera granicę między fikcją a dokumentem w historii węgiersko-kanadyjskiej rodziny na wyspie Vancouver, gdzie idylla kryje coraz ciemniejsze pęknięcia (Blue Heron).

Sekcja ON AIR jest też miejscem, w którym kino europejskie mówi o sobie z wyjątkową szczerością. Kosara Mitić z Macedonii Północnej bada, co dzieje się z dziewczętami, gdy dorośli odwracają wzrok – jej 17 to film o przemocy, milczeniu i solidarności, który swoją siłę zawdzięcza tyleż precyzji scenariusza, co odwadze reżyserki. Marie-Elsa Sgualdo w Silent Rebellion cofa się do przedwojennej szwajcarskiej wsi, gdzie piętnastoletnia Emma po traumie gwałtu staje się wbrew sobie emancypantką. Kilian Armando Friedrich w Understand Your Displeasure portretuje kobietę, która każdego dnia pośredniczy między wymaganiami rynku a lojalnością wobec własnego zespołu sprzątaczek i robi to z dokumentalną, bezlitosną uważnością. Lauri-Matti Parppei, fiński reżyser i muzyk w jednej osobie, w A Light That Never Goes Out opowiada o fleciście, który po załamaniu nerwowym odkrywa, że chaos może być formą uzdrowienia.

Bliskowschodni akcent sekcji nadają dwa tytuły o zupełnie różnej tonacji. Cyril Aris w A Sad and Beautiful World, nagrodzonym Nagrodą Publiczności na Giornate degli Autori w Wenecji, rozpisuje libańską miłość na trzy dekady niemożliwych wyborów, gdzie kraj sam w sobie staje się antagonistą. Geneviève Dulude-De Celles w Nina Roza wysyła eksperta od sztuki współczesnej do bułgarskiej wsi, gdzie ośmioletnia dziewczynka tworzy obrazy, które stały się viralem i gdzie przeszłość bohatera okazuje się silniejsza niż teraźniejszość.

Yugo Florida Vladimira Tagicia to serbska komedia o mężczyźnie, który ucieka od prawdy, że ojciec umiera, aż do chwili, gdy obaj wyruszają jugiem Florida w podróż do klasztoru i w końcu się spotykają jako dwaj równie zagubieni ludzie. I wreszcie Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej – jedyna polska produkcja w konkursie, debiut fabularny Emi Buchwald, w którym czwórka rodzeństwa próbuje wejść w dorosłość, nie tracąc przy tym siebie nawzajem. Film z dziesięcioma nominacjami do Polskich Nagród Filmowych Orły trafia do Torunia jako jeden z najgłośniejszych polskich tytułów sezonu.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

Historia kina według Doroty Stalińskiej jest żywa, pisana bez przerwy i bez wytchnienia. Polskie kino to skarbnica nie tylko wspaniałych filmów, ale i artystek, które napisały i nadal piszą swoją historię — Kafka Jaworska, dyrektorka MFF BellaTOFIFEST.

Stalińska to jedna z ikon polskiego kina, absolwentka warszawskiej PWST, ceniona od dekad za naturalność i autentyzm gry. Karierę filmową rozpoczęła debiutem u Andrzeja Wajdy w filmie Człowiek z marmuru. Już ten pierwszy ekranowy krok zwiastował karierę aktorki gotowej mierzyć się z ambitnym, wymagającym materiałem.

Kluczowym rozdziałem w jej życiu zawodowym stała się wieloletnia współpraca z reżyserką Barbarą Sass. Za role w filmach Bez miłości i Krzyk Stalińska dwukrotnie odebrała Brązowe Lwy Gdańskie za najlepszą główną rolę kobiecą. Przez kolejne dekady pojawiała się w filmach Krzysztofa Kieślowskiego, Filipa Bajona, Juliusza Machulskiego i Jerzego Skolimowskiego.

W 2023 roku Stalińska powróciła na ekrany jako Jagustynka w animowanych Chłopach Doroty Kobieli i Hugha Welchmana — nowatorskiej produkcji inspirowanej malarstwem Młodej Polski, polskim kandydacie do Oscara, który odniósł międzynarodowy sukces.

Nagroda Złotego Anioła dla Damy Polskiego Kina jest jednym z najbardziej prestiżowych wyróżnień festiwalu, przyznawanym osobowościom, których dorobek trwale wpisał się w historię polskiej kinematografii.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

Najmocniejszym akordem tegorocznej Poloniki jest bez wątpienia Ojczyzna Pawła Pawlikowskiego – film, który walczył o Złotą Palmę w Cannes i przyniósł reżyserowi nagrodę za reżyserię. Pawlikowski, laureat Oscara za Idę i twórca Zimnej wojny, powraca do swoich ulubionych terytoriów: tożsamości, winy, miłości i historii Europy zapisanej w ciałach i milczeniu. Tym razem zabiera nas w podróż przez zrujnowane powojenne Niemcy – obok laureata Nobla Thomasa Manna i jego córki Eriki, aktywistki i pisarki, która była jego sumieniem. Ze strefy amerykańskiej do sowieckiego Weimaru. Pierwsza wizyta po latach emigracji. Film z Sandrą Hüller i Joanną Kulig w obsadzie jest kinem historycznym w najlepszym sensie – prywatnym, bolesnym i absolutnie koniecznym.

Joanna Kulig pojawia się w sekcji po raz drugi – w zupełnie innym świecie. Isola Nory Jaenicke to debiut fabularny niemieckiej reżyserki wychowanej we Włoszech, pokazany na Festiwalu Filmowym w Turynie. Historia kobiety po czterdziestce uwięzionej na odległej wyspie między niepełnosprawnym mężem a coraz bardziej obsesyjną opiekunką graną przez legendarną Fanny Ardant.

Zupełnie inne emocje przynosi Erupcja Pete’a Ohsa – jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów sezonu. W roli Bethany wystąpiła Charli XCX, która przyjeżdża do Warszawy na romantyczny wyjazd z chłopakiem, a zamiast tego wpada w orbitę dawnej przyjaciółki. To co między nimi – nieuchwytne, naelektryzowane, nieuchronne – Ohs filmuje z intymną czułością na tle miasta pełnego energii i letniego gorąca. Emocjonalne centrum historii stanowi Lena Góra, współtwórczyni projektu. Film miał premierę na Toronto International Film Festival 2025 i jest jednocześnie najpiękniejszym portretem współczesnej Warszawy, jaki ostatnio widzieliśmy.

Ze Szwajcarii przyjeżdża na Tofifest film Wilki – i przyjeżdża razem z aktorem. Bartosz Bielenia, który zagra tajemniczego frontmana metalowego zespołu, będzie gościem festiwalu. W debiucie fabularnym Jonasa Ulricha wciąga on młodą kobietę w burzliwą podróż po podziemnej scenie muzycznej, gdzie granica między wolnością a fanatyzmem zaciera się niebezpiecznie szybko.

Sekcję zamyka Pejzaż w kolorze sepii japońskiego reżysera Keia Ishikawy. Wielka Brytania, 1982 rok. Młoda pisarka odwiedza matkę i próbuje zrozumieć historię jej życia w Nagasaki sprzed trzydziestu lat. Im bardziej wchodzi w tę opowieść, tym więcej w niej luk i sprzeczności. Ishikawa tworzy film-labirynt o pamięci, winie i tym, czego nie możemy powiedzieć tym, których kochamy. Polska obecność jest tu wyjątkowo wyraźna – za zdjęcia odpowiada Piotr Niemyjski, a muzykę skomponował Paweł Mykietyn.

Jedną z najgłośniejszych premier sezonu jest Wartość sentymentalna (reż. Joachim Trier). Norweg, twórca kultowego Najgorszego człowieka na świecie, wraca z historią dwóch sióstr i ich charyzmatycznego ojca, niegdyś wielkiego reżysera filmowego. Film zebrał imponujące żniwo: Grand Prix w Cannes, Oscar dla najlepszego filmu międzynarodowego oraz osiem dalszych nominacji do tej nagrody, Europejską Nagrodę Filmową i BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Muzykę napisała polska kompozytorka Hania Rani.

Kolejna pozycja to Bez wyjścia (reż. Park Chan-wook). Nowy film twórcy Oldboya i Służącej, który w Wenecji trafił do konkursu głównego, a na Złotych Globach zdobył trzy nominacje. Man-su prowadzi idealne życie, aż pewnego dnia traci pracę w fabryce papieru. I postanawia je odzyskać za wszelką cenę. Park Chan-wook z bezlitosnym humorem diagnozuje współczesne lęki związane z rynkiem pracy, korporacyjną mentalnością i męskim ego. Wciąga jak Parasite, niepokoi jak najlepsze azjatyckie thrillery.

Kopnęłabym cię, gdybym mogła (reż. Mary Bronstein) to produkcja A24, za którą Rose Byrne zdobyła Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie, Złotego Globa i nominację do Oscara. Intensywny film portretuje kobietę walczącą z rozpadającym się życiem, tajemniczą chorobą córki i własną wytrzymałością. W drugoplanowej obsadzie, Conan O’Brien jako terapeuta i A$AP Rocky jako dozorca motelu. Brzmi jak żart? Koniecznie zobaczcie sami.

Od kobiecego gniewu do kobiecej ciszy – Dźwięki miłości Evy Libertad to film, który wzrusza bez szantażu emocjonalnego. Ángela i Héctor czekają, czy ich noworodka córka słyszy. Kilka miesięcy zawieszenia, w których oboje uczą się języka drugiej osoby na nowo – ona w ciszy, on dopiero przy niej odkrywający świat bez dźwięków. Hiszpańskie kino w najlepszym wydaniu: intymne, cierpliwe, zostające z widzem długo po napisach końcowych.

Niespodziankę sezonu funduje Pillion (reż. Harry Lighton). To debiut fabularny brytyjskiego reżysera, który w Cannes zgarnął nagrodę za najlepszy scenariusz, a następnie zdobył trzy nominacje do Nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej BAFTA. Skromny parkingowy Colin zakochuje się w zabójczo przystojnym liderze klubu bikersów i bez wahania daje się zakuć w miłosne kajdany. Elektryzujący Alexander Skarsgård i Harry Melling tworzą duet, który z czułością i humorem eksploruje świat BDSM i emocjonalnego przebudzenia.

Sirât Ólivera Laxe to coś zupełnie innego – kino totalne, głośne i bez litości. Ojciec desperacko szuka córki na nielegalnych rave’ach na marokańskiej pustyni. Laxe bierze formułę survivalowego thrillera i przepuszcza przez filtr apokaliptycznej wizji rodem z Mad Maxa – z fenomenalną ścieżką dźwiękową Kangdinga Raya i zdjęciami, które wbijają w fotel. Nagroda Jury w Cannes 2025. Film, o którym się nie zapomina.

Sekcję zamyka Życie Chucka (reż. Mike Flanagan), film, który udowadnia, że mistrz horroru potrafi wzruszyć równie mocno, jak przestraszyć. Tom Hiddleston, Karen Gillan, Mark Hamill i Chiwetel Ejiofor w opowieści o tajemniczym Chucku Krantzu, którego twarz pojawia się na billboardach u progu końca świata.

Sekcja Kino pod gwiazdami odbywa się w ramach 24. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego BellaTOFIFEST na dziedzińcu Ratusza Staromiejskiego.

Dla aktorki urodzonej w Toruniu to wyróżnienie wyjątkowe — odbierze je tam, gdzie wszystko się zaczęło. Magdalena Czerwińska już w liceum przejawiała talent aktorski. Grała w toruńskim Spiętym Teatrze Spinaczy przy Młodzieżowym Domu Kultury w Toruniu pod kierownictwem dyrektorki MDK Grażyny Pfeiffer-Podlaszewskiej, w kolejnych latach była uczennicą toruńskiej „szkoły talentów” — Studia P. kierowanym przez Lucynę Sowińską. Następnie rozpoczęła studia na Wydziale Aktorskim PWST w Krakowie.

Aktorka swoją pozycję w polskim kinie budowała krok po kroku, jednak od samego początku niezwykle konsekwentnie. Role w Wojnie polsko-ruskiej Xawerego Żuławskiego, Demakijażu (Pokój szybkich randek) Anny Maliszewskiej i Krecie Raphaela Lewandowskiego przyniosły jej nominację do nagrody im. Zbyszka Cybulskiego, która jest przyznawana najbardziej obiecującym aktorom polskiego kina.

W biograficznym dramacie Bogowie Łukasza Palkowskiego zagrała Annę Religę — żonę wybitnego kardiochirurga, kobietę żyjącą w cieniu wielkiej kariery. U boku Tomasza Kota stworzyła portret, który widzowie zapamiętali na długo. Film okazał się jednym z największych przebojów polskiego kina ostatnich lat.

Kafka Jaworska, dyrektorka MFF BellaTofifest, tak mówi o tegorocznej laureatce:

Magda Czerwińska to aktorka, która zarówno w kinie, jak w teatrze od wielu lat tworzy wspaniałe kreacje aktorskie.

W kolejnych latach Czerwińska konsekwentnie budowała swoją obecność zarówno w kinie, jak i w telewizji. W serialach takich jak: Klangor, Belfer, Infamia, Behawiorysta czy W głębi lasu wielokrotnie wcielała się w postacie uwikłane w mroczne śledztwa i moralne dylematy. Równolegle pracowała w teatrze i dubbingu, potwierdzając wszechstronność.

Nagroda Filmowa Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego to nagroda ustanowiona w roku 2022 i inspirowana postacią pochodzącej z Kujaw i Pomorza Poli Negri. Dedykowana jest twórcom zarówno młodym, jak i tym z uznanym już dorobkiem, w tym aktorom, reżyserom i operatorom.

Pierwszy z filmów, Gość (reż. Zvika Gregory Portnoy i Zuzanna Solakiewicz) rozgrywa się w strefie przygranicznej między Polską a Białorusią, gdzie w 2021 roku uchodźcy utknęli w brutalnej pułapce politycznej. Maciek przyjmuje do swojego domu wyczerpanego syryjskiego uchodźcę i zaczyna się ciche, napięte pytanie: co dalej? Film nagrodzony za zdjęcia na IDFA i nominowany do Orłów unika sensacji, stawiając na gest i milczenie.

Do Boliwii, głęboko pod powierzchnię góry Cerro Rico, zabiera nas Silver (reż. Natalia Koniarz). Koniarz portretuje rzeczywistość trójki bohaterów, których życie toczy się wokół kopalni srebra. Z zachwycającą wizualnie precyzją i bez taryfy ulgowej wobec mechanizmów neokapitalizmu. Film pokazywany był m.in. na Krakowskim Festiwalu Filmowym i Bergen International Film Festival.

Z Boliwii przenosimy się do Wietnamu i Stanów Zjednoczonych. Dziecko z pyłu (reż. Weronika Mliczewska) to historia Sanga, jednego z dzieci poczętych przez amerykańskich żołnierzy podczas wojny wietnamskiej, które całe życie funkcjonowały na marginesie społeczeństwa. Sang wyrusza do USA, by odnaleźć biologicznego ojca. Mliczewska, absolwentka Goldsmiths i UCLA, opowiada tę historię z antropologiczną wrażliwością i bez gotowych odpowiedzi.

Ciepło i z ogromną czułością portretuje swoje bohaterki Emilia Śniegoska w Kumotrach. W polskiej wiosce w sercu Rumunii dwie wdowy, Hanka i Bronka, których dzieci wyjechały za chlebem, trwają razem w rytmie dnia, przyjaźni i humoru. Dokument o starzeniu się i życiu na peryferiach Europy, który w 2025 roku trafił do konkursów festiwalowych w Szwajcarii, Niemczech, Macedonii, Albanii i na Węgrzech.

Sekcję zamyka My Sunnyside (reż. Matylda Kawka). To historia Allie i Jo, transpłciowej pary z nowojorskiego Queens, którą życie wystawiło na próbę w momencie, gdy wszystko zaczęło się układać. Kawka towarzyszy im w przygotowaniach do ślubu i w obliczu druzgocącej diagnozy nowotworowej, nie tracąc przy tym ani chwili z oczu tego, co ich łączy. Film prezentowany był m.in. na DOC NYC i Millennium Docs Against Gravity.

Artur Zaborski — rocznik 1987. Dziennikarz kulturalny publikujący w polskich, amerykańskich, kanadyjskich i szwedzkich mediach. Studiował filmoznawstwo i krytykę literacką na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był redaktorem działu Film w portalu Onet.pl, a także redaktorem naczelnym portalu Stopklatka.pl. Prorektor i wykładowca Warszawskiej Szkoły Filmowej. Dyrektor artystyczny Script Fiesty, dyrektor programowy Letniej Akademii Filmowej w Zwierzyńcu i programer sekcji Niepokorne na MFF BellaTOFIFEST. Przez dziesięć lat pracy zawodowej rozmawiał z najwybitniejszymi przedstawicielami świata kina — m.in. z Nicole Kidman, George’em Clooneyem, Tildą Swinton, Penélope Cruz, Melem Gibsonem czy Winoną Ryder.

„Agata Kulesza jest artystką, która wyznacza trendy i za każdym razem podnosi poprzeczkę aktorskiego kunsztu. Jej role to kreacje, które nie pozwalają o sobie zapomnieć, zostawiają w widzu trwały i głęboki ślad. Twórczo niepokorna, nieszablonowa, wymykająca się oczywistościom. Konsekwentna i odważna w każdym wyborze. Mistrzyni. To dla mnie zaszczyt i wzruszenie, że w tym roku właśnie Agata Kulesza Złotego Anioła za niepokorność twórczą” — mówi dyrektorka MFF BellaTOFIFEST Kafka Jaworska.

Podczas tegorocznej edycji festiwalu publiczność będzie miała wyjątkową okazję prześledzić drogę twórczą Agaty Kuleszy poprzez trzy wybitne obrazy polskiego kina. W programie festiwalu znajdą się „Róża” w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego, „Ida” w reżyserii Pawła Pawlikowskiego oraz „Moje córki krowy” w reżyserii Kingi Dębskiej. To filmy ukazujące różne oblicza aktorstwa: od przejmującego dramatu historycznego, przez oszczędne i pełne emocjonalnego napięcia kino autorskie, aż po poruszającą opowieść o relacjach rodzinnych. Każdy z tych tytułów stanowi dowód wyjątkowości i różnorodności talentu laureatki, a razem tworzą portret artystki prawdziwie niepokornej.

Zapraszamy również na spotkanie z Agatą Kuleszą, które odbędzie się w sobotę 27 czerwca. To rzadka okazja, by porozmawiać z jedną z najważniejszych aktorek współczesnego polskiego kina.

Nagroda Złotego Anioła za niepokorność twórczą przyznawana jest przez Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST artystom, których twórczość wyróżnia się odwagą, bezkompromisowością i konsekwentnym podążaniem własną drogą. Jest to jedyna tego rodzaju nagroda na świecie.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu na Facebooku.

Borderline (reż. Ignas Jonynas) otwiera sekcję mocnym uderzeniem. Pogrążony w żałobie ornitolog zostaje wciągnięty w świat przemytników. Jego system GPS do śledzenia ptaków okazuje się bezcenny dla przestępców. Jonynas buduje napięty thriller, w którym granice, fizyczne i moralne, okazują się zaskakująco łatwe do przekroczenia.

China Sea (reż. Jurgis Matulevičius) to koprodukcja litewsko-polska, która w ostatnim czasie zebrała imponującą liczbę nominacji do litewskich nagród filmowych, co czyni go jedną z najważniejszych litewskich premier ostatnich miesięcy. Mistrz sztuk walki po przypadkowym incydencie wraca do rodzinnego miasta we wschodniej Europie, do taniej azjatyckiej restauracji przyjaciela i obowiązkowych sesji psychoterapii. Historia poszukiwania odkupienia, która powoli zamienia się w coś niepokojącego.

Suche utonięcie (reż. Laurynas Bareiša) przyjechało na festiwal z nagrodami z Locarno, za reżyserię i kreacje aktorskie, i trudno się temu dziwić. Rodzinny weekend nad jeziorem, tragedia, trauma i pamięć składana jak puzzle. Bareiša pracuje z czasem i ciszą tak, że widz czuje ciężar każdej sceny.

Śniadanie dla głodujących (reż. Karolis Kaupinis) przenosi nas do Litwy z początku lat 90. Gwiazda telewizyjna, której studio zajmują rosyjscy żołnierze, decyduje się na strajk głodowy w małej przyczepie naprzeciwko opanowanej stacji. Brzmi absurdalnie, ale Kaupinis (twórca nagrodzonej Nova Lituania) zamienia tę sytuację w coś znacznie głębszego: opowieść o tym, czego naprawdę pragniemy, gdy przychodzi kryzys.

Renovation (reż. Gabrielė Urbonaitė) to pełnometrażowy debiut młodej reżyserki, który doskonale trafi do każdego, kto zbliża się do trzydziestki i zastanawia się, czy wszystko idzie zgodnie z planem. Urbonaitė z ironicznym dystansem portretuje pokolenie millenialsów uwikłane między postsowiecką przeszłością a obietnicą lepszego życia.

Sekcję zamyka A Goodnight Kiss (reż. Giedrė Žickytė), dokumentalny portret Ireny Veisaitė, jednej z najbardziej ikonicznych postaci litewskiej kultury, która przeżyła okrucieństwo dwóch totalitaryzmów i wybrała przebaczenie zamiast nienawiści. Žickytė, wielokrotna laureatka litewskiego „Srebrnego Żurawia”, stworzyła film osobisty i poruszający, który jest czymś więcej niż świadectwem historycznym.

Sekcji towarzyszyć będą spotkania z twórcami. Do Torunia przyjadą reżyserzy i twórcy wybranych filmów, co sprawia, że „Nowe Kino Litwy” to nie tylko przegląd filmowy, ale prawdziwy dialog między litewskim kinem a polską publicznością. To rzadka okazja, by zadać pytania osobom stojącym za kamerą i posłuchać ich opowieści z pierwszej ręki.

Postapokaliptyczny klasyk z 1995 roku to jeden z tych filmów, które wymykają się prostym definicjom. Można go oglądać jako trzymający w napięciu thriller science fiction, ale można też dać się wciągnąć w jego głębię i wyjść z kina z głową pełną pytań o czas, pamięć i ludzką skłonność do samozagłady. Bruce Willis stworzył tu rolę powszechnie uznawaną za najlepszą w swojej karierze. Gilliam, twórca o wyobraźni bez granic,  zbudował świat, który jest jednocześnie przerażający i hipnotyzujący.

„12 małp” to film, który zawsze chcieliśmy pokazać w kontekście festiwalowym – mówi dyrektorka MFF BellaTOFIFEST, Kafka Jaworska. Gilliam stworzył dzieło ponadczasowe: im więcej czasu mija od jego premiery, tym bardziej aktualne wydają się jego pytania. To jest właśnie kino, które chcemy celebrować na BellaTOFIFEST.

W programie festiwalu obok „12 małp” zaprezentujemy także „La Jetée” Chrisa Markera, kultowy krótki film z 1962 roku, który zainspirował Gilliama i który dziś sam jest uznawany za jedno z arcydzieł kina.

Prosto z Berlinale, Sundance, Tribeca i Wenecji – premiery w Toruniu. Pierwsze tytuły 24. BellaTOFIFEST w paśmie Must See Must Be

Z Berlinale 2026 przywozimy wyjątkowy film otwarcia całego festiwalu – „No Good Men” w reżyserii Shahrbanoo Sadat. Nagrodzony owacjami obraz rozgrywa się w Kabulu w przededniu powrotu talibów i opowiada historię, w której prywatne emocje splatają się z rozpadającym się światem.

Z Sundance 2026 trafia do Torunia „Hot Water” Ramziego Bashoura. To liryczny debiut o nastolatku i jego libańskiej matce w podróży przez Stany Zjednoczone. Poetycka opowieść o migracji, tożsamości i poszukiwaniu domu z Lubną Azabal i Danielem Zolghadrim w rolach głównych.

Z Festiwalu Tribeca pokażemy film „Dragonfly” Paula Andrew Williamsa, niepokojący thriller z dwoma znakomitymi kreacjami aktorskimi. Andrea Riseborough i Brenda Blethyn, obie nominowane do Oscara, grają kobiety, których sąsiedztwo okazuje się znacznie mroczniejsze, niż się wydaje.

Z Festiwalu w Wenecji sięgamy po „Last Night I Conquered the City of Thebes” Gabriela Azorína. Odważna opowieść o emocjonalnej bliskości między mężczyznami, rozpisana na dwie epoki: współczesność i czasy starożytnego Rzymu.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27.06–3.07.2026. Jak co roku zapraszamy Was do Centrum Festiwalowego w CKK Jordanki, Cinema City, Centrum Kultury Dwór Artusa oraz kina plenerowego. Wszelkie informacje o nadchodzącym festiwalu znajdziecie na stronie internetowej. Śledźcie nas na bellatofifest.pl oraz na naszym profilu facebookowym.

• Mecenas Główny: Miasto Toruń
• Partner Główny: Kujawsko-Pomorskie
• Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
• Dofinansowano ze środków Polski Instytut Sztuki Filmowej
• Sponsor Strategiczny: TZMO SA i marka Bella
• Sponsor Oficjalny: Grupa PGE PGE Toruń, PGE Energia Ciepła
• Sponsorzy: APRO INVESTMENT, Studio Podłóg Ablux Toruń, ONDE SA, Urbitor, Bumar, Freixenet
• Partner motoryzacyjny: Auto Reve Toruń
• Oficjalny hotel: Hotel Bulwar
• Partner oficjalny: Cinema City Poland
• Partner IT: Akces
• Klub Festiwalowy: Pers

Aby zostać wolontariuszem(-ką), wypełnij nasz formularz zgłoszeniowy. Możesz zgłosić się do:

• Działu Organizacji, w którym liczy się gotowość do pracy, elastyczność i dyspozycyjność, a także terminowość i otwartość. Do Twoich zadań będzie należało wsparcie organizatorów w obiektach festiwalowych, a także udzielanie pomocy widzom.
• Działu Gości, gdzie sprawdzą się osoby komunikatywne, znające język angielski i gotowe na zadania specjalne. Podczas pracy poznasz uznanych twórców filmowych i zyskasz cenne doświadczenie w pracy z ludźmi.
• Działu Mediów, którego zespół składa się z osób tworzących teksty, wywiady, zdjęcia, wideo i media społecznościowe. Jeśli masz lekkie pióro i/lub własny sprzęt oraz chęci do pracy, to miejsce jest dla Ciebie!

Organizator zapewnia ubezpieczenie. Wykonując zadania podczas Festiwalu, możesz otrzymasz dokument poświadczający Twoją pracę. Czekamy na Ciebie!

Szczegółowe informacje znajdziesz tutaj: https://www.tofifest.pl/pl/wolontariat.

Do zobaczenia na BellaTOFIFEST!

Rok 2026 jest szczególny dla polskiej kultury – przypada w nim 100. rocznica urodzin Andrzeja Wajdy, jednego z najważniejszych twórców w historii światowego kina. Z tej okazji podczas 24. edycji BellaTOFIFEST przygotowaliśmy sekcję specjalną poświęconą kobietom w jego filmach.

Choć twórczość Wajdy najczęściej kojarzona jest z wielkimi tematami historii, polityki i literatury, równie ważne miejsce zajmowały w niej kobiece bohaterki. Reżyser z niezwykłą wrażliwością i psychologiczną precyzją portretował ich emocje, wybory, pragnienia i dramaty, czyniąc z nich jedne z najbardziej wyrazistych postaci w historii polskiego kina.

Bohaterki jego filmów nie były jedynie tłem dla męskich historii. Przeciwnie – często to one nadawały opowieściom emocjonalny ton i stawały się ich prawdziwą osią. Wystarczy przypomnieć dramatyczną Ninę ze „Krajobrazu po bitwie”, zmysłową i żywiołową Malinę z „Brzeziny”, fascynującą Lucy Zuckerową z „Ziemi obiecanej”, wizjonerską Rachelę z „Wesela” czy melancholijne bohaterki „Panien z Wilka”.

Wajda potrafił również pokazywać kobiecą siłę i bezkompromisowość. Jedną z najbardziej symbolicznych postaci w historii jego kina pozostaje Agnieszka z „Człowieka z marmuru”, zagrana przez Krystynę Jandę – bohaterka, która z impetem wkroczyła do polskiego kina i stała się symbolem pokoleniowej odwagi oraz niezależności.

Szczególne miejsce w tej historii zajmuje także „Tatarak” – film niezwykle osobisty, w którym Krystyna Janda, jako pani Marta, przekracza granice między rolą a autobiografią, opowiadając o doświadczeniu straty i pamięci. To jeden z najbardziej poruszających przykładów artystycznego zaufania między reżyserem a aktorką.

Jak podkreśla kurator sekcji Łukasz Maciejewski, Andrzej Wajda, choć wielokrotnie nazywany twórcą kina zaangażowanego, historycznego czy politycznego, w niemal każdym swoim filmie tworzył wyraziste, wielowymiarowe portrety kobiet. Dzięki nim powstały role, które na zawsze zapisały się w historii polskiego kina i w biografiach wybitnych aktorek.

Sekcja „Aktorki Andrzeja Wajdy” podczas BellaTOFIFEST będzie okazją do ponownego odkrycia filmów mistrza, w roku jego setnych urodzin i z perspektywy kobiet, które współtworzyły jego kino.

24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy BellaTOFIFEST odbędzie się w Toruniu w dniach 27 czerwca – 3 lipca 2026 roku. Filmy można zgłaszać do następujących konkursów:

• Międzynarodowy Konkurs Filmów Pełnometrażowych ON AIR – obejmuje pierwsze i drugie filmy twórców filmowych prezentowane na międzynarodowych festiwalach. Najlepszy film zostanie uhonorowany Grand Prix Festiwalu – Złotym Aniołem, przyznawanym reżyserowi lub reżyserce przez jury złożone z przedstawicieli polskiego i europejskiego środowiska filmowego.
• Konkurs Filmów Polskich FROM POLAND – przeznaczony dla produkcji polskich twórców. Laureata lub laureatkę w tej kategorii wyłoni publiczność Festiwalu, przyznając nagrodę Złotego Anioła Publiczności.

Szczegółowe informacje dotyczące zasad uczestnictwa, regulaminów konkursów oraz formularza zgłoszeniowego dostępne są na stronie tofifest.pl/submit/pl/regulamin.

Aktualne informacje publikowane są również na profilu Festiwalu w serwisie Facebook: facebook.com/tofifest.

W piątek 4 lipca w CKK Jordanki odbyła się uroczysta Gala Zamknięcia 23. MFF BellaTOFIFEST. Poznaliśmy laureatów Międzynarodowego Konkursu Pierwszych i Drugich Filmów Pełnometrażowych On Air oraz Konkursu Filmów Polskich From Poland.

Wyróżnienia oraz Grand Prix konkursu głównego On Air przyznało jury w składzie: Gabriela Muskała, Jowita Budnik, Anna Maliszewska, Andrzej Konopka, Piotr Trojan i Tomasz Wasilewski.

Grand Prix festiwalu otrzymał film Lesson Learned w reż. Bàlinta Szimlera.  

Nagrodę główną otrzymuje odważny, bolesny a jednocześnie pełen humoru film, w którym szkoła jest przerażającym mikrokosmosem opresji i manipulacji. Precyzyjnie stworzona alegoria przemocowego systemu społecznego i politycznego który niszczy i dehumanizuje. Zachwyciła nas oryginalna forma, precyzyjne opowiadanie i doskonale kreacje aktorskie. Tragikomiczny ton sprawia ze opowieść o tym jak łatwo zniszczyć człowieka staje się jeszcze bardziej bolesna – uzasadnili wybór członkowie jury Tomasz Wasilewski i Anna Maliszewska.

Jury postanowiło przyznać także trzy wyróżnienia: dla Myriem Akheddough, odtwórczyni głównej roli w filmie Wierzymy Ci w reż. Charlotte Devillers i Arnauda Dufeysa, a także dla filmów Manas w reż. Marianny Brennand oraz Christy w reż. Brendana Canty’ego.

Nagrodę w konkursie From Poland, gdzie zwycięzcę wskazuje festiwalowa publiczność, otrzymał film Pod szarym niebem w reż. Mary Tamkovich.

Dziękuję każdej osobie, która przyczyniła się do powstania tego filmu. Doceniam to w sposób szczególny, gdyż w kraju, którego historię opowiada, nie byłby możliwy. Dziękuję aktorkom i aktorom, którzy włożyli w ten film całe swoje serce. Ta nagroda, jak każda, którą dostaje ten film, należy się nie tylko nam, ale tym osobom, które pozwoliły nam opowiedzieć swoją historię – mówiła reżyserka.

Złote Anioły za niepokorność twórczą powędrowały do rąk Mirosława Baki i Kazika Staszewskiego.

W szkole teatralnej uczono nas tego, że aktorstwo wymaga pokory. Ja wszystko to wziąłem sobie do serca, ale jak widać nie dość skutecznie, bo dostaję dziś nagrodę za niepokorność. W tym roku mija dokładnie 40 lat od mojego debiutu filmowego. Po tych 40 latach z całą pewnością mogę stwierdzić, że zarówno w życiu, jak i w aktorstwie, czasami z pokorą, czasami niepokornie – najważniejsze jest, żeby chodzić swoją własną drogą, i gdzieś tam pod koniec tej drogi usiąść sobie w fotelu i zamruczeć pod nosem… „I did it my way” – mówił na scenie Mirosław Baka.

Chciałbym bardzo podziękować za tę wspaniałą nagrodę. Miałem tu niecałe dwie godziny temu spotkanie z festiwalową publicznością. Zadano mi pytanie – od kiedy to ja przyjmuję nagrody? Przestałem już być takim nieprzyjmującym nagrody. Zapytano mnie także o to, jak to jest być artystą niepokornym. I trochę zgłupiałem. Otóż trzeba znaleźć jakiś złoty środek. Nie może być tylko niepokorność i pokorność. Musi być trochę tego, trochę tego – powiedział Kazik Staszewski.

Nagrodę Prezydenta Miasta Torunia FLISAKA dla utalentowanych twórców związanych z regionem otrzymała Katarzyna Warnke.

Pewnie widać, że jestem bardzo wzruszona. Pochodzę z polskiej prowincji – z Grudziądza. Do Torunia przyjeżdżało się jak do wielkiego miasta. Chciałabym wspomnieć o ludziach, którzy przyczynili się do mojego rozwoju w Grudziądzu. Pani Barbarze Polak, profesorowi Czarskiemu, profesor Chmielewskiej, Jerzemu Leszczyńskiemu, profesor Poprzęckiej, Krzysztofowi Globiszowi, Jerzemu Treli. Chciałabym powiedzieć, że dzisiejsza młodzież bardzo potrzebuje naszej uwagi. Nie znikajmy w telefonach i nie pozwalajmy znikać im w telefonach. Dostrzegajmy ich potencjał, zainteresowania. Prowadźmy ich tam, gdzie mogą się czegoś dowiedzieć. Atencja jest dla mnie synonimem miłości, i to jest właśnie najpiękniejsze, co możemy im dać – powiedziała artystka.

Nagrodę Filmową Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego im. Poli Negri dla aktorki otrzymała Agnieszka Dulęba-Kasza.

Szanowni państwo, nie mogłabym sobie wymarzyć lepszej daty, żeby odebrać tak ważną nagrodę. 4 i 7 to moje ulubione cyfry. Dziś jest 4 lipca, a ja mam urodziny – 47! Bardzo dziękuję! Muszę powiedzieć, że moje życie zaczęło się w magiczny sposób zmieniać, odkąd zrobiliśmy film „Sezony” w Toruniu – mówiła aktorka.

Po raz pierwszy wręczona została Nagroda im. Ryszarda Bugajskiego dla najlepszego reżysera polskiego filmu w konkursie From Poland. Laureatką nagrody została Monika Majorek, reżyserka filmu Innego końca nie będzie.

Bardzo serdecznie dziękuję. To dla mnie duży zaszczyt, żeby odebrać nagrodę imienia tak wspaniałego reżysera. Dziękuję także twórcom i organizatorom tego festiwalu, za stworzenie miejsca, gdzie rozmowy z publicznością są naprawdę bardzo szczere, długie, i pozostają w głowie przez cały dzień – oświadczyła reżyserka.

Wieczór uświetnił koncert jednego z najwybitniejszych polskich artystów – Kazika Staszewskiego. Laureat Złotego Anioła za niepokorność twórczą swoim brawurowym występem sprawił, iż Gala Zamknięcia 23. MFF BellaTOFIFEST trwale zapisała się w historii naszego festiwalu.